forsował pomysł utworzenia zmotoryzowanych oddziałów przeciwpancernych jako ruchomych odwodów zaporowych, co jednak nie zostało zrealizowane.
Na początku czerwca 1935 został wybrany prezesem zarządu Towarzystwa Wiedzy Wojskowej.
Na stopień generała dywizji został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 roku i 1. lokatą w korpusie generałów. Jednocześnie został mianowany inspektorem armii. Obowiązki inspektora armii łączył z funkcją komendanta WSWoj. 23 marca 1939 roku Generalny Inspektor Sił Zbrojnych mianował go dowódcą Armii „Poznań”, której zadaniem była obrona Wielkopolski.
Kampania wrześniowa 1939 roku, niewola niemiecka i służba w PSZ na Zachodzie Podczas wojny z Niemcami przeszedł cały szlak wojenny jako dowódca Armii „Poznań”. Od początku wojny proponował naczelnemu wodzowi WP Edwardowi Śmigłemu-Rydzowi, żeby jego nieatakowana Armia „Poznań” pomogła Armii „Łódź”, będącej w ciężkiej sytuacji, co mogło zmienić bieg kampanii, przedłużyć obronę Polski i przekonać aliantów do pomocy. Naczelny wódz początkowo odmówił, a następnie zmienił zdanie, kiedy minęła okazja, ale szybko i ten rozkaz odwołał. Gen.