1 sierpnia 1914 został zmobilizowany do armii rosyjskiej, w której zakończył służbę w stopniu sztabskapitana. Po wybuchu rewolucji bolszewickiej, w kwietniu 1917 wstąpił do organizacji Związku Wojskowych Polaków w Kiszyniowie, gdzie wybrany zostaje na dowódcę tworzących się formacji polskich, których był jednocześnie organizatorem (75 polski rezerwowy pułk piechoty). 20 października 1917 przeszedł do II Korpusu Polskiego w Rosji. Do stopnia majora awansował w 1918. Po bitwie pod Kaniowem dostał się do niewoli niemieckiej.
27 stycznia 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia majora i przydzielony z dniem 18 stycznia 1919 do Oddziału IX Sztabu GeneralnegoDziennik Rozkazów Wojskowych Nr 12 z 4 lutego 1919 roku, poz. 416. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 13 z 6 lutego 1919 roku, poz. 463.. W Oddziale IX Personalnym objął stanowisko kierownika Sekcji „B”. W wojnie polsko-bolszewickiej dowodził 44 pułkiem piechoty. Z dniem 1 marca 1922, na własną prośbę, został przeniesiony do rezerwyDziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych Nr 6 z 18 marca 1922 r., s. 239.. W 1922, będąc już w rezerwie, zweryfikowany został w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i wysoką trzynastą lokatą w korpusie oficerów rezerwowych piechoty.