Uczestniczył w pawiackim ruchu oporu, dzięki kontaktowi z więzionym tam szkolnym kolegą Józefem Sulińskim, który razem z nim był członkiem I KDW im. T. Rejtana. Poparty przez tajną organizację został bibliotekarzem, a potem pisarzem w kancelarii polskiej na Pawiaku. Współorganizował ucieczkę z Pawiaka. Dnia 3 marca 1942 wraz z trzema innymi więźniami przy pomocy strażnika B. Kuczorskiego dokonał udanej ucieczki.
Zdekonspirowany w Warszawie został inspektorem oddziałów partyzanckich na terenie okręgu podlaskiego w Brześciu. Wziął udział w akcji Burza. Służbę w Armii Krajowej skończył we wrześniu 1944 w stopniu majora.
Po wojnie pracował w Gospodarczym Zrzeszeniu Samorządu Terytorialnego i w Centrali Druków Administracji Publicznej w Warszawie. Następnie związał się ze służbą zdrowia. Był m.in. dyrektorem ekonomicznym w Państwowym Zakładzie Wydawnictw Lekarskich. W latach 1965–1967 pełnił tam funkcję dyrektora naczelnego. 1 stycznia 1972 przeszedł na emeryturę. Był aktywnym działaczem TNOiK, Stowarzyszenia Weteranów Wojny Polsko-Bolszewickiej oraz przewodniczącym Zarządu Środowiska byłych Więźniów Politycznych Pawiaka. Dnia 11 listopada 1990 został mianowany podpułkownikiem WP.