Ampuły te napełnia się poprzez skraplanie w niskiej temperaturze (zwykle poprzez schładzanie ich ciekłym azotem) cieczy, którą uprzednio doprowadza się do wrzenia w warunkach próżniowych w innym naczyniu. Przepływ par substancji następuje poprzez linię próżniową. Transfer przechowywanej substancji, np. do kolby reakcyjnej, prowadzi się w ten sam sposób, tyle że w przeciwnym kierunku (substancję w ampule doprowadza się do wrzenia, a kolbę się schładza). Ampuły te są często zaopatrzone w "bańkę" tj. kuliste poszerzenie przed szyjką, oraz zatopioną w tej "bańce" krótką zakrzywioną rurkę, która zapobiega nagłemu przerzutowi substancji w trakcie jej próżniowego transferowania. Przechowywanie substancji w amupułach próżniowych gwarantuje nie tylko ich suchość, ale także pewność, że nie są w nich rozpuszczone żadne gazy. Ich wadą jest to, że transfer próżniowy jest bardzo uciążliwą i czasochłonną operacją. Ampuły azotowe (naczynia Schlenka) - są to ampuły często wykonywane z cieńszego szkła, zwykle o większej pojemności i średnicy od ampuł próżniowych. Są one zaopatrywane we w miarę szczelne kraniki o szerokim wylocie - również zwykle teflonowe, ale mniej kosztowne od kranów HV. Zamiast szlifu mają one boczną oliwkę szklaną, która umożliwia podłączanie do nich węży doprowadzających azot lub inne gazy obojętne.