Partia zwana Apostólicos nie uznała Sankcji i dalej wspierała Don Carlosa. Intrygowała na jego korzyść, ale on sam nie podejmował jeszcze żadnych działań. Intrygi Apostólicos aktywnie wspierała za to żona Karola i jej starsza siostra María Teresa, księżniczka Beira. W marcu 1833 Ferdynand VII nakazał Don Carlosowi, aby udał się do Portugalii razem ze swoją żoną i jej siostrą. Była to próba pozbycia się z Hiszpanii Don Carlosa i jego dwóch głównych sojuszniczek. W kwietniu 1833 Ferdynand VII wezwał Don Carlosa do złożenia przysięgi wierności Izabeli, noszącej tytuł księżnej Asturii. Karol odmówił. Osobiście nie pożądał tronu dla siebie, ale wierzył, że Bóg chce żeby został królem, a on nie może odmówić.
Wojna karlistowska lewo|mały|Don Carlos na fotografii, lata 50. XIX w. Ferdynand VII zmarł 29 września 1833. Wdowa po nim – Maria Krystyna Sycylijska sama mianowała się regentką w imieniu swojej małoletniej córki Izabeli. Karol uznał, że w myśl prawa salickiego tron Hiszpanii należy się jemu, a nie jego bratanicy. 1 października wydał manifest, w którym ogłosił swoje wstąpienie na tron jako Karol V. Wywołało to tzw. wojnę karlistowską (1833–1839). W tym czasie narodził się hymn karlistów: Oriamendi.