Orzeczeniem z dnia 5 czerwca 1950 r. Sąd Najwyższy Stanów Zjednoczonych jednogłośnie uchylił zaskarżone orzeczenie i zwrócił sprawę do ponownego rozpoznania. Sąd ten nie zgodził się z twierdzeniami zawartymi w orzeczeniach sądów niższej instancji oraz podkreślił, iż szkoła prawa dla czarnoskórych nie jest równa głównej szkole prawa w zakresie kadry dydaktycznej, dostępności księgozbioru, wydawanych przez szkołę czasopism itp. Dodatkowo zauważył, iż na korzyść szkoły prawa dla osób białych przemawiają również elementy, których obiektywne zmierzenie nie jest możliwe, takie jak reputacja i doświadczenie kadry, pozycja i wpływ absolwentów oraz tradycje i prestiż samej szkoły. Podkreślił także, iż oddzielna szkoła prawa uniemożliwia osobom czarnoskórym jakąkolwiek wymianę zdań z osobami białymi, które stanowiły większość (85%) ludności stanu Teksas, jak również większość prawników, sędziów oraz innych urzędników. Z tego powodu stwierdzono, iż możliwości oferowane studentom białym oraz czarnoskórym nie są równe.