W 1875 po europejskich szlakach kolejowych kursowało 42 tys. lokomotyw z 90 tys. wagonów osobowych i 1 mln wagonów towarowych, przewożąc rocznie 1140 mln osób i 548,7 mln t towarów. W 1878 Europę oplatały linie kolejowe o łącznej długości 158 810 km. Największymi potęgami kolejnictwa były wówczasRichard Andree’s Allgemeiner Handatlas, Verlag von Velhagen und Klasing, Bielefeld und Leipzig, 1881, s. 7 (część tekstowa).: Niemcy – 31 636 km (19,9% linii europejskich) Wielka Brytania – 27 898 km (17,6%) Francja – 23 793 km (15,0%) Rosja – 21 840 km (13,8%) Austro-Węgry – 18 270 km (11,5%) Włochy – 8046 km (5,07%) Hiszpania – 6199 km (3,90%) Szwecja – 5241 km (3,30%) Belgia – 3740 km (2,36%) Szwajcaria – 2590 km (1,63%) Pod koniec XIX w. Brytania utrzymała co prawda wiodącą pozycję w Europie pod względem gęstości sieci (chociaż i tu przegoniła ją Belgia), ale nie miała już jej pod względem bezwzględnej długości sieci, jak również długości sieci odniesionej do populacji. Poza Europą największą sieć kolejową zbudowały Stany Zjednoczone, gdzie osiągnięto nawet, mimo rozległości kraju, zbliżony do europejskiego wskaźnik gęstości sieci. Szczególny wysiłek w stworzenie sieci kolejowych obejmujących rozległe obszary kraju włożyły społeczeństwa najlepiej rozwiniętych pozaeuropejskich państw i kolonii.