Specjalizował się w psychiatrii, psychopatologii, neurologii, neuropsychiatrii.
Dwa doktoraty W 1929 obronił jeden doktorat z medycyny sądowej na Uniwersytecie w Genewie u François Naville′a. Po powrocie do kraju obronił drugi doktorat z psychologii na Uniwersytecie Poznańskim u Stefana Błachowskiego (1931). Potem podjął studia podyplomowe w zakresie psychologii, psychopatologii dziecka i wychowania moralnego.
Pierwsze idee teorii dezintegracji pozytywnej przedstawił już w Szwajcarii w pracy doktorskiej pt. "Les conditions psychologiques du suicide" (Genewa, 1929), w której posłużył się pojęciem dezagregacji psychicznej, jak też potem w rozprawie „Podstawy psychologiczne samodręczenia/automutylacji" (Warszawa, 1934). Idee te rozwinął w pracach w ramach dziedziny higieny psychicznej od czasu drugiej wojny terminologia "mental hygiene" została zastąpiona "mental health", czyli zdrowie psychiczne., w której skład włączył filozofię, psychologię, medycynę, a także teologię i twórczość artystyczną i literacką.