mały|300px|Antoni Kamieński, Portret Kazimierza Woźnickiego, 1918 (rysunek)W latach 1904–1906 był drugim bibliotekarzem obok Wacława Karczewskiego w bibliotece Muzeum Narodowego Polskiego w RapperswiluStefan Pastuszka, Wkład Karola Lewakowskiego w rozwój Muzeum Narodowego Polskiego w Rapperswilu, „Rocznik Zakładu Naukowego im. Ossolińskich”, tom XI, Wrocław 1976, s. 101–102 i 112.. Podczas półtorarocznego pobytu w Szwajcarii łączył pracę zawodową (przyporządkowaniu archiwum Seweryna Goszczyńskiego) z aktywnością popularyzatorską i wystawienniczą oraz samokształceniową, szczególnie w odniesieniu do wiedzy o książnictwie i sztuce drukuMarcin Romeyko-Hurko, Kazimierz Woźnicki (1878–1949), [w:] Miłośnicy grafiki i ich kolekcje w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie, Warszawa 2006, s. 198.. Prowadził też własne badania nad Lelewelem, uwieńczone kilkoma artykułami i edycjami źródłowymi ze zbiorów rapperswilskich opublikowanymi w latach 1906–1907 w „Bibliotece Warszawskiej”, w „Gazecie Polskiej”, „Sprawozdaniu z zarządu Muzeum Narodowego Polskiego w Rapperswilu” oraz w „Tygodniku Ilustrowanym”. Podczas pobytu w Rapperswilu współpracował z działaczami zetowskim oraz nestorem Ligi Polskiej - Zygmuntem MiłkowskimFranciszek Ziejka, Paryż młodopolski, Warszawa 1993, s. 98–99, 252..