W grudniu 1928 r. został naczelnym dowódcą rezerwy floty. Wkrótce objął przewodnictwo nad Royal Naval College w Greenwich. W 1931 r. otrzymał Krzyż Komandorski Orderu Łaźni, a w 1932 r. otrzymał awans na stopień admirała. W marcu 1933 r. objął dowodzenie nad Home Fleet (dawną Flotą Atlantycką). Jego okrętem flagowym został pancernik HMS „Nelson”. Boyle pozostał na tym stanowisku do 31 sierpnia 1936 r.
W 1934 r. zmarł kuzyn admirała, Robert, co sprawiło, że William odziedziczył jego tytuły hrabiego Cork i barona Boyle of Marston. Tym samym zyskał prawo do zasiadania w Izbie Lordów. Odziedziczył również niewielkie posiadłości ziemskie w hrabstwie Somerset oraz rodzinną rezydencję, Marston House.
Lipiec 1937 r. przyniósł hrabiemu Cork nominację na głównodowodzącego bazy w Portsmouth. W tym samym roku był wymieniany jako kandydat na stanowisko Pierwszego Lorda Morskiego. Poparcia udzielili mu admirałowie Reginald Tyrwhitt i Roger Keyes, jednak Corkowi nie udało się uzyskać tego stanowiska. Keyes opisał hrabiego jako „człowieka silnego charakteru i silnej determinacji”. Tyrwhitt, który był dowódcą Boyle'a podczas jego służby w Chinach w latach 20., napisał, że admirał był „po prostu wspaniały, absolutnie pierwsza klasa”. Admirał Boyle miał rude włosy i był dość niski. Nosił monokl.