Bona zmarła, zanim Karol powrócił z niewoli.
Po powrocie z angielskiej niewoli, w 1440 w St. Omer, Karol poślubił Marię z rodu książąt Kliwii, córkę Adolfa II i wnuczkę Jana Bez Trwogi. Para miała troje dzieci: Marię orleańską (1457–1493), od 1476 żonę Jana de Foix, hrabiego Étampes, matkę królowej Germaine de Foix, Ludwika XII, króla Francji (1462–1515), Annę orleańską (1464–1491), przełożoną klasztorów w Fontevrault i Poitiers.
Twórczość Jego poezja skupia się głównie na dziełach krótkich takich jak ballady czy pieśni, których głównym motywem jest najczęściej życie dworskie (czasami są to utwory o charakterze komicznym). Pod koniec życia skupił się jednak na utworach wychwalających mądrość i filozofię, o lekko sceptycznym zabarwieniu. Podczas pobytu w Anglii jego utwory były bardziej melancholiczne. Na polski jego utwory tłumaczyli Bronisław Teodor Grabowski i Jacek Kowalski.
Najważniejsze dzieła Livre contre tout péché La Retenue d’Amours Songe en complainte Départie d’Amour A sa Dame En regardant vers le pays de France Le printemps
Bibliografia "Moyen Age: Les grands auteurs francais du programme"- André Lagarde, Laurent Michard. wyd. Bordas 1970
Orléans, Charles d’ Kategoria:Władcy Orleanu Kategoria:Władcy Blois Kategoria:Walezjusze Kategoria:Odznaczeni Orderem Złotego Runa Orléans, Charles d’ Orléans, Charles d’