Przełomem okazały się badania wykonane przez Burkiego i innych w roku 2010 z użyciem EST pięciu gatunków Rhizaria, w wyniku których uzyskano dwa kladogramyniepełne potwierdzające hipotezę Retaria, lecz wciąż nie rozstrzygające o monofiletyzmie Endomyxa i ich miejscu w obrębie Rhizaria:

alt=Pseudopodia|mały|250x250px|Odmienna budowa nibynóżek (na zdjęciu) jest stosowana jako argument przeciwko włączaniu Endomyxa do Cercozoa. Z kolei w 2012 r. Sina Adl zaproponował podział następujący: Cercozoa Cavalier-Smith, 1998 przywrócony przez Adl i inni, 2005 Cercomonadidae Kent, 1880 przywrócony przez Mylnikov i Karpov, 2004 Pansomonadida Vickerman, 2005 Glissomonadida Howe i Cavalier-Smith, 2009 Tremula Howe i inni, 2011 Metromonadea Cavalier-Smith, 2007 przywrócony przez Cavalier-Smith, 2011 Granofilosea Cavalier-Smith i Bass, 2009 Thecofilosea Cavalier-Smith, 2003 przywrócony przez Cavalier-Smith, 2011 Imbricatea Cavalier-Smith, 2011 Chlorarachniophyta Hibberd i Norris 1984 Vampyrellida West, 1901 przywrócony przez Hess i inni, 2012 Phytomyxea Engler i Prantl, 1897 Filoreta Bass i Cavalier-Smith, 2009 Gromia Dujardin, 1835 Ascetosporea Desportes i Ginsburger-Vogel, 1977 przywrócony przez Cavalier-Smith, 2009 Incertae sedis Psammonobiotidae Golemansky, 1974 przywrócony przez Meisterfeld, 2002 Volutellidae Sudzuki,