49., prądki (Dziennik Ustaw 1920 r.)Dziennik ustaw Rzeczypospolitej Polskiej Ludowej, 1920, 52-121., prątki (Kresy, Wielkopolska)Adam Mickiewicz, Pan Tadeusz, czyli Ostatni zajazd na Litwie, 1898 – Księga VI., pręciki (Wielkopolska), prontki (Kresy), spice (Kaszuby)Wiesław Boryś, Hanna Popowska-Taborska, Słownik etymologiczny kaszubszczyzny: P-S, 1994 – s. 350., spicy (kresy), spionki (Pomorze), spsicki (Warmia), śpiczki, śpilki (Wielkopolska), śpionki (Podlasie)Zygmunt Gloger, Słownik gwary ludowej w okręgu tykocińskim, 1894 – s. 89..
Historia Badania archeologiczne wskazują na podobieństwo techniki dziania ręcznego do starszego ściegu igłowego (z norw. nålbinding – „wiązanie igłą”), który tworzy się przez zaplatanie nici za pomocą pojedynczej, długiej igły. Z czasem zaczęto wspomagać się drugą igłą, co ostatecznie doprowadzić mogło do powstania i rozwoju dziewiarstwa ręcznego.
Pierwsze druty dziewiarskie, podobnie jak igły, wykonane były z kości, rogów lub drewna.