Okres Nanboku-chō (jap. 南北朝時代, Nanboku-chō jidai), to okres rozbicia dynastycznego w historii Japonii w latach 1331–1392.
Źródła Źródłem rozbicia dynastycznego było zapoczątkowanie dwóch linii rodziny cesarskiej przez synów cesarza Go-Saga rządzących jako kolejni cesarze: Go-Fukakusa oraz Kameyama. Potomkowie obu braci zaczęli konkurować o pierwszeństwo do tronu. Efektem był kompromis wypracowany w 1317, zgodnie z którym tron miał być dziedziczony na przemian przez przedstawicieli linii Jimyōin (pochodzącej od cesarza Go-Fukakusa) oraz Daikakuji (pochodzącej od cesarza Kameyama), przy czym przedstawiciele każdej z linii mieli zasiadać na tronie nie dłużej niż 10 lat.
W 1318 na tron wstąpił cesarz Go-Daigo z linii Daikakuji, który nie abdykował w ustalonym terminie i nie przekazał władzy linii Jimyōin.
W 1331 cesarz Go-Daigo został pojmany i zmuszony do przekazania władzy w ręce cesarza Kōgona, który już wcześniej został intronizowany (choć bez regaliów). Go-Daigo odmówił ich przekazania i w 1332 został zesłany na wyspę Oki.