W latach 1981–1986 pełnił funkcję ministra energii i zasobów naturalnych.
W wyborach parlamentarnych w 1986 rządzący Ludowy Ruch Narodowy (PNM) poniósł dotkliwą porażkę, zdobywając tylko trzy miejsca w parlamencie. Jedno z nich uzyskał Manning, stając się liderem opozycji, a od 1987 przewodniczącym partii.
Premier Jako lider PNM doprowadził do sukcesu wyborczego partii w 1991, obejmując stanowisko szefa rządu (1991-1995). Premier rozpisał nowe wybory w 1995, rok przed konstytucyjnym terminem, jednak nie zdobył większości w parlamencie i musiał oddać władzę. Od 1995 do 2001 pozostawał liderem opozycji. W wyborach parlamentarnych w 2000 Ludowy Ruch Narodowy (PNM) zdobył 16 mandatów, zajmując drugie miejsce za Zjednoczonym Kongresem Narodowym (UPC) Basdeo Pandaya (19 mandatów) i pozostał w opozycji.
thumb|240px|Patrick Manning z zastępcą sekretarza obrony USA w 2008. W 2001 premier Panday rozpisał kolejne wybory parlamentarne z powodu rozłamu w swojej partii. Wybory z 2001 zakończyły się remisem dwóch głównych partii (zdobyły po 18 miejsc w parlamencie). W takiej sytuacji 24 grudnia 2001 prezydent Arthur N.R. Robinson mianował Patricka Manninga nowym szefem rządu.