Kodeks Xicotepec (Códice de Xicotepec) – aztecki manuskrypt opisujący historię miasta miast Cuauhchinanco i Xicotepec, od wyruszenia przodków ich mieszkańców z mitycznej ojczyzny aż po czasy kolonialne. Manuskrypt odkryty został przypadkowo w miejscowości Cuaxicala w roku 1991 przez etnografów, małżeństwo Claude i Guy Stresser-Péan. Kodeks przechowywany był do współczesności przez lokalną społeczność.
Dokument jest cennym źródłem historycznym dla pogranicza kultur nahua i totonackiej w okresie poprzedzającym podbój Meksyku przez Hiszpanów, a także wczesnych lat kolonialnych. Powstał w regionie Huauchinango – Xicotepec w dzisiejszym stanie Puebla. Xicotepec, od którego kodeks bierze swą nazwę, było ważnym punktem handlowym na szlakach łączących Dolinę Meksyku z wybrzeżem Zatoki Meksykańskiej i położonymi na północy żyznymi rejonami. Opisuje historię Meksyku z perspektywy lokalnej i wnosi nieznane wcześniej fakty do historiografii prekolumbijskiej Mezoameryki.