W dalszej części konferencji poinformował zgromadzonych o rozkazie dotyczącym upozorowanych incydentów na granicy niemiecko-polskiej. Przedstawił założenia operacji: miała ona polegać na upozorowanych atakach na niemieckie obiekty graniczne, które pozornie miały być dokonane przez Polaków. W rzeczywistości zadanie to miało zostać zrealizowane przez około 250 funkcjonariuszy SS, odpowiednio przeszkolonych i znających język polski . Poinformował, że planowana seria prowokacji będzie nosić kryptonim operacja „Tannenberg”. Wśród zgromadzonych jedynie wyraził wątpliwości co do ryzyka historycznego (stwierdził, że operacja będzie stanowić dla Niemiec ogromne brzemię moralne) oraz faktu, że tego typu operacje tradycyjnie należały do kompetencji . podkreślił jednak, że rozkaz Hitlera nie podlega dyskusji. Widząc jednak niechęć do realizacji tego zadania, ograniczył jego rolę do nadzorowania oraz kontrolowania planów akcji „Stodoły” i „Byczyna” (określanej wówczas jako „akcja Kluczbork”). Sam zachował pełne dowodzenie oraz bezpośrednie instruowanie wyznaczonych dowódców. Zdecydował się na utworzenie kompanii liczącej około 250 ludzi – wszyscy mieli być członkami SS w średnim wieku, posiadającymi doświadczenie wojskowe i znajomość języka polskiego. Za rekrutację odpowiedzialny był Hellwig.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Operacja Himmler · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.