Wacław Iwaniuk (ur. 17 grudnia 1912Poeta utrzymywał, że urodził się w 1915. Naprawdę był jednak 3 lata starszy niż podawał. Zachowały się księgi parafialne oraz dokumenty szkolne, studenckie i wojskowe, które jednoznacznie wskazują na 1912. Zob.: w Starym Chojnie, zm. 5 stycznia 2001 w Toronto) – polski poeta, tłumacz, krytyk literacki, eseista.

Życiorys Absolwent Państwowego Seminarium Nauczycielskiego, oraz Wolnej Wszechnicy Polskiej w Warszawie. Debiutował w 1933 r, w czasopiśmie „Kuźnia Młodych”. Przed 1939 rokiem zamieszczał swoje wiersze m.in. w „Kamenie”, „Okolicy Poetów”, „Zwierciadle”, „Kulturze”. Był członkiem grupy poetyckiej „Wołyń”. Jako stypendysta Funduszu Kultury Narodowej wyjechał na praktykę konsularną do Buenos Aires. Po wybuchu II wojny światowej zgłosił się na ochotnika do wojska polskiego we Francji. Walczył pod Narwikiem w szeregach Samodzielnej Brygady Strzelców Podhalańskich. Po klęsce Francji próbował przedostać się bezskutecznie do Wielkiej Brytanii. Internowany w hiszpańskim obozie Miranda de Ebro. W 1943 r. Iwaniuk, wraz z innymi Polakami, został przerzucony przez Portugalię i Gibraltar do Anglii. Był oficerem 1 Dywizji Pancernej. W ramach Dywizji służył w 1 Pułku Artylerii Przeciwlotniczej.