Po powrocie przez krótki czas był wikariuszem w niedawno utworzonej parafii NSJ w Olsztynie. 7 stycznia 1908 został pierwszym wikariuszem. Od grudnia 1908 był drugim sekretarzem w Kurii Biskupiej we Fromborku. W 1909 ustanowiony kuratorem Pensions-Zuschuß-Verein. Pracował także jako prefekt konwiktu gimnazjalnego w Braniewie (od 1912). W latach 1914–1920 był proboszczem w Młynarach (1914 komendariusz, od 1915 proboszcz), a następnie w Jezioranach.
W listopadzie 1937 został kanonikiem kapituły warmińskiej. Był penitencjarzem kapituły i sędzią Sądu Biskupiego, głosił kazania w katedrze fromborskiej. Z powodu treści jego kazań wielokrotnie był przesłuchiwany na gestapo i nadprokuraturę sądu specjalnego w Królewcu.
W lutym 1945, po wkroczeniu Armii Czerwonej do Fromborka, został zatrzymany i internowany w obozie w Pasłęku. Potem przebywał w okolicach Fromborka, w Podgrodziu i Brzezinach. Powrócił do Fromborka w maju tegoż roku i kontynuował pracę duszpasterską – uczył religii, a na prośbę polskich wiernych odprawił mszę w Tolkmicku z okazji Dnia Morza. W lipcu 1945, w związku z nieobecnością biskupa warmińskiego Maximiliana Kallera, brał udział w wyborze tymczasowego rządcy diecezji, którym został proboszcz parafii św. Jakuba w Olsztynie Jan Hanowski.