Osadnictwo Osadnictwo tejże skupia się na lessach, w bezpośrednim sąsiedztwie rzek i strumieni. Wy­stępowanie śladów osadniczych ma charakter „wyspowy”. Najbardziej zwarte zespoły osadnicze występują w dorzeczu Bugu i na skraju Wyżyny Wołyńskiej. Osady miały średnicę rzędu 100–200 m. Otaczano je rowami o trójkątnym lub trapezowatym przekroju oraz palisadą, które to umocnienia miały prawdopodobnie służyć ochronie bydła. Wewnątrz osad znajdowały się niewielkie jamy, zazwyczaj owalne, niekiedy z paleniskiem w środku. Jamy miały zazwyczaj ponad metr średnicy i nie więcej niż metr głębokości. Brakuje jednak śladów naziemnych konstrukcji mieszkalnych.

Obrządek pogrzebowy i wierzenia Pochówki są szkieletowe, wewnątrz osady. Charakterystyczne jest umieszczanie w grobach amfor gruszkowatych. Niekiedy wewnątrz amfor znajdują się również dwie czarki kuliste. Oprócz tego występują tu narzędzia, broń (grociki). Pochówki mają ślady polepy i drewnianych wzmocnień. Powszechne są pochówki dzieci, zarówno odrębne, jak i wspólne z dorosłymi. Znany jest też pochówek zwierzęcy. Czasami zmarłych chowano w pozycji siedzącej.