alt=Chrzest Mendoga, obraz XVII-wieczny|mały|Chrzest Mendoga, obraz XVII-wieczny Mendog, Mindowe, Mindowg (, starorus. Миндовгъ, Мендогъ, ur. ok. 1200, zm. 12 sierpnia 1263) – (wielki) książę litewski od ok. 1238, król Litwy (1253).
Mendog doprowadził do zjednoczenia księstw plemiennych. Miał rezydencję w zamku Woruta. Podbił Ruś Czarną, po czym uczynił zarządcą tych ziem swego syna Wojsiełka, naznaczając mu siedzibę w Nowogródku, leżącym na jej terytorium.
Niewiele wiadomo o charakterze Mendoga. Jego czyny i domniemane motywacje pozwalają na prostą ocenę: był energiczny, zdecydowany, nieustępliwy w dążeniu do celu, elastyczny i często brutalny. Był istotną postacią w swoich czasach i jednocześnie wybitnym władcą, otwartym na nowości.
Życiorys Układ z księstwem halicko-włodzimierskim W Kodeksie Hipackim, pochodzącym z początku XV wiekuEdvardas Gudavičius „Mindaugas“, Vilnius, „Žara“, 1998, s. 70, znajduje się spis 21 książąt starolitewskich (kunigasów), którzy w 1219 r. zawarli układ z księstwem halicko-włodzimierskim. Pięciu spośród nich tytułowało się „starszymi”. Do starszyzny należeli Mendog ze swoim bratem Dowsprunkiem, a także Żywibund oraz Wilikaił z bratem Dowiatem. Oprócz nich umowę zawarli kunigasi poszczególnych ziem – Żmudzi, Dziawołtwy, a także kunigasi z rodów Bulewiczów i Ruszkowiczów.