Wacław Bronisław Eborowicz (ur. 29 maja 1915 w Piotrogrodzie, zm. 11 listopada 1994 w Starogardzie Gdańskim) – polski duchowny rzymskokatolicki, filolog, patrolog, profesor seminarium w Pelplinie.
Był synem Juliana (prawnika, zamordowanego w 1945 przez Niemców we Flossenbürgu) i Janiny ze Zdanowiczów. W 1919 rodzina Eborowiczów osiedliła się w Warszawie; Julian Eborowicz, ze względu na pracę w sądownictwie wojskowym, kilkakrotnie zmieniał miejsce zamieszkania i w 1920 sprowadził rodzinę do Poznania. Wacław Eborowicz uczęszczał do tamtejszego Gimnazjum Klasycznego im. św. Marii Magdaleny, składając egzamin dojrzałości w 1934. Pod wpływem katechety ks. Leona Skórnickiego zainteresował się filologią klasyczną i osobą św. Augustyna. W latach 1934-1938 studiował filologię na Uniwersytecie Poznańskim i uzyskał magisterium na podstawie pracy Quid Sanctus Augustinus de scholis Romanis tradiderit?. W czasie studiów dokonał pierwszych prac translatorskich kazań św. Augustyna. Zamierzał wstąpić do seminarium duchownego, ale prymas August Hlond skierował go na studia filozoficzne na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie.