Zgodnie z ideami Kereków przeszłość, teraźniejszość i przyszłość wszechświata jest jednym nieprzerwanym potokiem energii.
Kultura W XX wieku życie materialne i duchowe było podobne do Czukczów. Kerekowie zajmowali się rybołówstwem, polowaniami morskimi i handlem futrami, polowaniem na dzikie jelenie i owce górskie oraz zbieractwem. Używali psów zaprzęgowych (sanki, w tym sanki typu wschodniosyberyjskiego i czukocko-koriackiego). W południowym Kereksie hodowano renifery o małych ogonach. Najpopularniejszą bronią morskiego polowania był harpun, tzw. „Igła Kereka” czy łuk ze strzałami. Podczas polowań na morskie zwierzęta i niedźwiedzie używali tzw. kelyunen (kij zakończony kłem morsa lub zaostrzonego metalu), który znajduje analogie wśród broni Indian Ameryki Północnej. Zimowe osady obejmowały 1–3 duże ziemianki, w każdej mieszkało kilka rodzin. Wiosną przenosili się do letnich domostw, organizując z tej okazji święta, podczas których odprawiano ochronne rytuały.
Język Niegdyś używali języka kereckiego, należącego do grupy paleoazjatyckiej, obecnie wymarł on, wyparty przez języki rosyjski i czukocki i dziś żaden Kerek nie posługuje się ojczystym językiem.
Uważa się, iż język kerecki jest dialektem języka koriackiego.