W 1783 r. Edward wrócił do Irlandii, gdzie jego starszy brat, 2. książę Leinster, postarał się o załatwienie Edwardowi miejsca w irlandzkim parlamencie, jako reprezentantowi okręgu Kildare. Związał się tam z niewielką grupą opozycyjną, którą kierował Henry Grattan. Nie odegrał jednak wielkiej roli w działalności irlandzkiej Izby Gmin. Po krótkiej nauce w szkole wojskowej w Woolwhich wybrał się w 1787 r. w podróż do Hiszpanii. Później, załamany nieodwzajemnioną miłością do swojej kuzynki, Georginy Lennox (poślubiła później lorda Bathursta), zaciągnął się do 54 regimentu (54th Regiment) w randze majora i udał się do Nowego Brunszwiku.
Rozczytanemu w dziełach Rousseau i z natury romantycznemu Edwardowi ziemie kanadyjskie od razu przypadły do gustu. Dzięki swojej pozycji społecznej i majątkowej nie musiał poświęcać zbyt wiele czasu obowiązkom wojskowym, więc spędzał czas podróżując po okolicy. W 1789 r., wyposażony tylko w kompas, przeszedł jako pierwszy drogę z Fredricton w Nowym Brunszwiku do Quebecu. Podczas tej podróży zawarł liczne znajomości z Indianami. Został m.in. przyjęty do jednego z plemion Huronów z okolic Detroit. Następnie udał się w dół rzeki Missisipi do Nowego Orleanu. Stamtąd powrócił do Wielkiej Brytanii.