W ujęciu klasycznym cykl replikacji memów przebiega w następujących fazach: asymilacji, w której trakcie jest dekodowany i przekodowywany; retencji, podczas której następuje wartościowanie memów, na co wpływ mają emocje; ekspresji, gdzie mem jest obiektywizowany poprzez język i artefakty; transmisji (propagacji) polegającej na przenoszeniu poprzez wektory, w tym z odroczeniem, o ile w przyszłości będzie możliwość dekodowania (np. zapisu dysku z Fajstos). Na poziomie neurofizjologicznym procesom tym odpowiada odbieranie oraz przetwarzanie bodźców na podstawie śladów pamięci, zapamiętywanie, przechowywanie informacji i przypominanie. Piotr Łaszczyca zakłada, że jako neurofizjologiczną reprezentację memów przyjąć można jednostki gnostyczne (neuronalne detektory wzorca) zaproponowane przez Jerzego Konorskiego. Andrzej Stępnik wskazuje jako miejsca przechowywania memów pamięć semantyczną i proceduralną, a także odnoszącą się do doznań i wspomnień pamięć epizodyczną.
Klasyfikacja memów Jednym z pierwszych autorów, który dokonał klasyfikacji memów, był Richard Brodie.