Domenico Zipoli (ur. 17 października 1688 w Prato, zm. 2 stycznia 1726 w Córdobie) – włoski kompozytor epoki baroku, jezuicki misjonarz, działający w Ameryce Południowej.
Życiorys Od 1707 roku studiował we Florencji, gdzie prawdopodobnie uczył go (1652–1719). Naukę tę sponsorował wielki książę Toskanii Kosma III Medyceusz. Zipoli odwiedził Neapol, gdzie wpływ na niego wywarł Alessandro Scarlatti. Następnie udał się do Bolonii. W 1709 roku prawdopodobnie jego nauczycielem był Bernardo Pasquini. Około 1715 roku Zipoli uzyskał posadę organisty w macierzystym kościele jezuitów Del Santissimo Nome di Gesù w Rzymie.
1 lipca 1716 roku wyruszył do Sewilli, a stamtąd do jezuickich misji w Ameryce Południowej na terenie Paragwaju. Po licznych podróżach na tym kontynencie osiadł w Córdobie (obecnie Argentyna). Odbył tam formację jezuicką oraz ukończył studia teologii z zamiarem przyjęcia święceń kapłańskich. Zmarł jednak przed ich otrzymaniem z powodu braku biskupa.
Twórczość Zipoli znany jest współcześnie przede wszystkim jako autor utworów na instrumenty klawiszowe (organy, klawesyn), wydanych w zbiorze Sonate d’intavolatura per organo e cimbalo (1716).