Jan Tomorowicz (ur. 24 czerwca 1787 na Litwie, zm. 10 września 1831 w Warszawie) – polski chirurg, społecznik, lekarz w wojskach Napoleona Bonaparte i Wojsku Polskim, profesor Królewskiego Uniwersytetu Warszawskiego.
Nauki podstawowe odebrał w szkole powiatowej oo. Bazylianów w Berezweczu w latach 1797–1801. Świadectwo dojrzałości uzyskał w Mińsku gubernianym w 1807 i został przyjęty na Uniwersytet Wileński, gdzie uczęszczał na wykłady z fizyki, chemii, mineralogii i botaniki. Po zdaniu egzaminów został w 1809 kandydatem Wydziału Lekarskiego a 5 lipca 1812 uzyskał tytuł magistra medycyny.
Został skierowany do szpitala wojskowego w Wilnie jako młodszy lekarz. Z rozbitą i wycofującą się armią Napoleona trafił pod koniec 1812 do Warszawy, gdzie dostał się pod opiekę gen. Józefa Wielhorskiego.
Został mianowany na stopień urzędnika zdrowia 1. klasy i skierowany na lekarza ordynującego do Szpitala Wojskowego na Ujazdowie. Uczył się praktycznej medycyny, głównie chirurgii i chirurgii urazowej. 15 października 1815 otrzymał stopień sztabs-lekarza i przydział do 7 Pułku Piechoty Liniowej Wojska Polskiego.