Przypuszcza się, że była to kombinacja obecnych dróg Freycheta i Tubulaires na ścianie zachodniej. Zdobycie Mont Aiguille (przypadające na ten sam rok, co „odkrycie” Ameryki przez Kolumba), uznawane jest często za narodziny światowego alpinizmu.
1834 r. – 16 czerwca miało miejsce drugie znane wejście na Mont Aiguille. Dokonał go Jean Liotard, pasterz z Trézanne. Początkowo towarzyszyło mu jeszcze 4 śmiałków, którzy jednak zawrócili po przebyciu pierwszej ćwierci drogi. Liotard pokonał znaczne fragmenty drogi na bosaka. Jego wejście znalazło szeroki rozgłos w prasie i ostatecznie obaliło mit o niedostępności góry. 6 lipca tego samego roku na szczyt weszła kolejna grupa zdobywców, „śpiewając Marsyliankę i tańcząc”. W ten sposób otwarta została tzw. droga normalna (fr. voie normale), poprowadzona ścianą północno-zachodnią.
1878–1880 – sekcja Isère Francuskiego Klubu Alpejskiego (Club Alpin Français -C.A.F.) wyposażyła najtrudniejsze odcinki drogi normalnej w stalowe liny do asekuracji (patrz: via ferrata) o łącznej długości 130 m. Liny te były wymienione w 1930 r., lecz obecnie nie dają już poczucia bezpieczeństwa.
1877 r. – pierwsze "turystyczne" wejście na Mont Aiguille (E. Rochat, członek Francuskiego Klubu Alpejskiego z Paryża, z dwoma miejscowymi przewodnikami).