Paul Virilio (ur. 4 stycznia 1932 w Paryżu, zm. 10 września 2018Mort de Paul Virilio, penseur de l’accélération du monde .) – francuski teoretyk kultury.
Stworzył wojenny model rozwoju współczesnego miasta i społeczeństwa oraz dromologię – naukę o prędkości. Jest znany z prac dotyczących koncepcji integralnego wypadku, czystej władzy, chronopolityki, logistyki percepcji, wojny ruchu, estetyki znikania i bomby informacyjnej.
Życiorys W dzieciństwie wraz z rodziną uniknął aresztowania przez gestapo dzięki przemyślnej architekturze domu. To wydarzenie przypuszczalnie ukierunkowało jego późniejsze zainteresowania. Studiował w Ecole des Metiers d’ Art. Specjalizował się w tworzeniu witraży. Współpracował z Henrim Matisse’em. Został powołany do wojska podczas wojny o niepodległość w Algierii. Po powrocie studiował fenomenologię pod kierunkiem Maurice’a Merleau-Ponty’ego.
W 1958 Virilio prowadził badania w obrębie francuskiej części Wału Atlantyckiego – nazistowskich bunkrów wybudowanych w czasie II wojny światowej, stworzonych aby odeprzeć ewentualny atak aliantów. W 1963 rozpoczął współpracę z architektem Claude’em Paretem, z którym stworzył grupę Architecture Principe.
W 1968 brał udział w rewolcie studenckiej.