Możliwa jest gazyfikacja węgla do metanu. Przykładem takiej gazyfikacji na dużą skalę jest zakład Dakota Gasification Company. Węgiel brunatny jest najpierw utleniany (spalany). Powstała mieszanina gazów wodoru i tlenków węgla, po oczyszczeniu z azotu, siarki itp., jest następnie wykorzystywana w procesie wodorowania na katalizatorze niklowym.
Moc na gaz (ang. , P2G) to technologia, w której wykorzystuje się prąd elektryczny do produkcji wodoru w procesie elektrolizy wody. Następnie, wykorzystując reakcję Sabatiera, wykorzystuje się wodór i dwutlenek węgla, produkując metan. Teoretycznie proces ten może być wykorzystywany jako bufor nadmiaru prądu produkowanego przez turbiny wiatrowe i panele słoneczne. W kwietniu 2014 roku Unia Europejska współfinansowała projekt badawczy HELMETH (""). W czasie badań osiągnięto efektywność procesu P2G na poziomie 76%, a przy zwiększeniu skali szacuje się możliwe zwiększenie efektywności do 80%.
Synteza laboratoryjna Do celów laboratoryjnych metan można otrzymać w wyniku:
prażenia octanu sodu z wodorotlenkiem sodu: hydrolizy węgliku glinu: reakcji protonowania mieszaniny metylolitu z jodkiem metylomagnezu .
Jest też dostępny handlowo w formie gazu sprężonego w butlach.