Po rozkazie dowództwa włączenia osób z konspiracji do partyzantki zgłosił się do dowódcy zgrupowania „Oszmiana” majora Czesława Dębickiego (pseud. Jarema) i w randze porucznika został szefem sanitarnym zgrupowania oszmiańsko-nowogródzkiego. Przez pewien czas przebywał w Puszczy Rudnickiej. W czasie udzielania pomocy rannemu trafił do niewoli radzieckiej; wcielony przymusowo do Armii Czerwonej, odmówił złożenia przysięgi na wierność ZSRR i razem z przeszło 6 tysiącami żołnierzy Armii Krajowej trafił do obozu w Kałudze. Pracował tam przy wyrębie lasu. W pamięci jednego z towarzyszy niewoli, chirurga i karykaturzysty-amatora Tadeusza Ginko, zapisał się jako „wspaniała postać i nieoceniony w każdych warunkach kolega”, który „tryskał siłą i zarażał optymizmem. Nie tracił nadziei i podtrzymywał innych na duchu, jego bronią były: kpina, żart i rubaszny śmiech – bezcenne w tamtych trudnych dniach. Zawsze można było na niego liczyć.”