Budowa geologiczna Wysoczyzna zajmuje północno-wschodni fragment niecki śródsudeckiej. Podłoże zbudowane jest ze skał metamorficznych wieku górnoproterozoicznego lub paleozoicznego. Na nim w górnokredowym morzu osadziły się piaskowce i mułowce, częściowo też zlepieńce. Te skały osadowe powstały w cenomanie, turonie i koniaku. W trzeciorzędzie, w czasie orogenezy alpejskiej wraz z całymi Sudetami obszar ten został potrzaskany uskokami i wydźwignięty. Ostateczny wygląd wysoczyzna otrzymała w okresie epoki lodowcowej, w plejstocenie, kiedy to lądolód skandynawski naniósł w dolinę warstwę osadów. Formacje geologiczne występujące w podłożu wysoczyzny, przykryte są osadami czwartorzędu: piaskami, żwirami, iłami, glinami oraz lessami, a także osadami polodowcowymi.
Krajobraz Krajobraz wysoczyzny przedstawia krajobraz wyżynny. Najwyższe wzniesienia terenu nie przekraczają 600 m n.p.m. Cały obszar jest pofałdowany i łagodnie rozcięty dolinami górskich potoków. Jest to teren średnio zalesiony, w małym stopniu zaludniony o charakterze rolniczym. Pozostałą część obszaru zajmują łąki, pola uprawne i nieużytki. Krajobraz jest przeobrażony, znacznie zurbanizowany. Obszar wysoczyzny jest ciekawy krajobrazowo. Obok lasów występują pasy drzew liściastych wzdłuż koryt rzek oraz w formie przydomowych nasadzeń.