Ważne może być również to, że prawa ręka podtrzymuje piątą twarz, a lewa trzyma ją za czoło. Za łączeniem pierwszego członu zarówno Porewita, jak i Porenuta, ze słowem pora opowiada się także Andrzej Szyjewski.
Według Romana Jakobsona wymiana rdzenia *per/*por łączyłaby Porewita z Perunem.
Od *borъ ‘bór’ Istnieje także etymologia łącząca pierwszy człon ze słowem bór, a cały teonim odczytywany jest jako Borowit ‘pan boru’. Istnieje przypuszczenie, że zarówno Saxo, jak i autor Knýtlinga sagi, opisując bóstwa z Korzenicy, korzystali z jednego, wspólnego, niezachowanego źródła. Za odczytem Porewit/Porowit przemawia fakt, że w łacinie Saxo, oraz staroislandzkim, słowiańskie początkowe ⟨p⟩ zawsze było oddawane jako p, możliwe jednak, że teonim ten został zdeformowany zanim trafił do Gesta Danorum i Sagi. Zapis z p pojawia się tylko w jednym z rękopisów (kopii duńskiej) Gesta Danorum, który stał się podstawa wydania paryskiego z 1514 r., które stało się podstawą wszystkich późniejszych wydań. Jednakże, Thomas Kantzon w 1538 r. podaje zapis Borveit. Kantzon prawdopodobnie opierał się na niezachowanym rękopisie przechowywanym na Pomorzu lub Rostocku, skąd pochodził.