W teonimii połabskiej ogólnosłowiańskie imiona bogów, np. z powodu tabu, zostawały zamieniane nazwami alternatywnymi, słowami pospolitymi, lub imionami, por. bóg Jarowit i serb. јаро̀вит, jarowit. Zapis Borveit/Barovit można odczytać jako Borowit, na co wskazywałyby słowa np. cz. borovitý, serb. боро̀вит, borowit, chorw. boròvit, słoweń. borovit, a także imiona i nazwiska, np. pol. Borowity, społab. *Borovit, maced. Боровит, Borowit. Jednak w przeciwieństwie do innych teonimów połabskich, Borowit nie składałby się z przyrostka *-ovitъ, lecz z przymiotnika *borovъjь ‘borowy, leśny’ i przyrostka *-itъ. Borowy to także synonim Leszego – ducha lasu w folklorze wschodniosłowiańskim.
Turupit Knýtlinga saga, która korzysta z tego samego źródła co Saxo, wymienia także bóstwo o imieniu Turupit (w wariantach Turupit, Turtupit, Turtuput, Turupið). Na ogół uważa się, że to zepsuta forma Porenuta (Perunica): staroislandzki zapis Ruivit odpowiadałby zapisowi Rugiaevitus Saxo, sisl. Puruvit odpowiadałaby zapis Poreuit Saxo, a Turupit odpowiadałby zapisowi Porenutius Saxo. Próbowano także odczytać ten teonim dosłownie np.