Istnieje także interpretacja, uznana np. przez Leszka Moszyńskiego i Aleksandra Brücknera, uznająca Piorunica za hipokorystyk od Peruna, i że znaczył dosłownie ‘mały Perun’. Moszyński zakłada, że funkcja patronimiczna przyrostka jest późna, XIV-wieczna, lecz takiej tezie przeczą dane, np. późnoprasłowiańskie , poświadczone w greckim zapisie (VI w.), (przed IX w.). Słownik prasłowiański również uważa znaczenie patronimiczne za istniejące już w prasłowiańskim, np. , , .
Pierwszy człon bywa także łączony ze słowem w pierwotnym, prasłowiańskim znaczeniu ‘parcie, napieranie’, ‘siła, wysiłek, pełnia sił’, ‘okres wysiłku, wytężonej pracy’. Według Jacka Banaszkiewicza trójka bóstw rugijskich nie jest przypadkową grupą bóstw, lecz jest grupą bóstw, która patronować ma podstawowym dla egzystencji społeczeństwa dziedzinom. Rugiewita uznaje za boga naczelnego Ranów, który patronuje wojnie i społeczności, a Porewita i Porenuta uznaje za boskich bliźniaków, którzy swoimi uniwersalnymi cechami uzupełniają bóstwo naczelne. Banaszkiewicz wskazuje, że częstą cechą boskich bliźniaków jest powtórzenie pierwszego rdzenia imienia lub drugiej części imienia; według niego Porewit i Porenut posiadają wspólny, pierwszy człon.