Na koncercie obecnych było 400 osób, choć chętnych do wejścia było kilka tysięcy.
Występ rozpoczął się od utworu „Nutshell”, pochodzącego z minialbumu Jar of Flies (1994). Cały koncert, ze względu na prace związane z ustawianiem kamer, oświetlenia, doboru dźwięku oraz dużą ilość pomyłek w utworach, które trzeba było rejestrować po kilka razy (m.in. „Got Me Wrong” wykonywano cztery razy), trwał ponad trzy godziny. Jedynie „Brother”, „No Excuses”, „Rooster”, „Heaven Beside You” i „Over Now” nagrano za pierwszym podejściem. Staley kilkukrotnie mylił się w tekście przy „Sludge Factory”. Wright przyznawał, że mogło mieć to związek ze stresem i zdenerwowaniem, ponieważ ówczesny prezes Columbia, Don Ienner, i szefowa Sony, Michele Anthony – do których bezpośrednio nawiązuje fragment tekstu – siedzieli na widowni naprzeciw wokalisty. Po kilku próbach, z których ostatnią Staley przerwał po przypadkowej pomyłce w tekście (zaśpiewał on drugi wers z drugiej zwrotki w pierwszej), Cantrell zażartował, zwracając się do publiki: „Możemy sobie pozwolić na kilka takich wpadek, minęło trochę czasu. Po prostu macie okazję usłyszeć więcej, to wszystko”, po czym obydwaj zaczęli się nawzajem zaczepiać w humorystycznym duchu, a kulminacją było pytanie Staleya: „Co mnie tu motywuje?”, co wywołało aplauz i śmiech publiczności.