„To idzie dalej, bo to jest całe tempo tego stylu życia”.

„We Die Young” charakteryzuje metalowy riff gitarowy – Ned Raggett z AllMusic porównał sposób gry Cantrella do Tony’ego Iommiego z zespołu Black Sabbath, przypominając miażdżące doomowe riffy sprzed lat, zamknięte w przystępnej, radiowej formule – do którego, jak napisała w miesięczniku „Guitar World” Katherine Turman, „Cantrell nadaje potężne tempo z masywnym dolnym przesterem”. Gitary nastrojono do obniżonego o pół tonu (Db-Ab-Db-Gb-Bb-Eb), określanego również jako „drop Db” lub „drop C#” – Dale Turner z magazynu „Guitar One” uważał, że połączenie niepokojącej tematyki tekstowej z niskim strojem gitary zwiastowało „wczesny przebłysk mrocznej i ponurej mocy, do jakiej był zdolny zespół”.

Partie wokalne Staleya Raggett określił jako „złowieszcze, przeciągłe zawodzenie, które balansuje między załamującym się jękiem a zajadłym warczeniem”. W refrenach utworu dołącza do niego wokal wspierający Cantrella. Po wykonaniu drugiej zwrotki i refrenu, na pierwszy plan wysuwa się krótkie, dynamiczne i utrzymane w bluesowym stylu, solo Cantrella, a następnie piosenka powraca do głównego riffu.