Szkoła lelewelowska – nurt w historiografii polskiej stworzony przez Joachima Lelewela kładący nacisk na republikańską syntezę dziejów Polski. Ukształtowaną koncepcję republikańską Lelewel przedstawił w Uwagach nad dziejami Polski i Ludu jej (1855).

Historia Szkoła lelewelowska, ukształtowana na początku XIX wieku, stanowiła nurt historiografii polskiej związany z romantyzmem oraz doświadczeniami politycznymi epoki porozbiorowej. Jej przedstawiciele ujmowali dzieje Polski z perspektywy republikańsko-demokratycznej, akcentując wyraźnie znaczenie tradycji wolnościowych i obywatelskich. Centralne miejsce w refleksji szkoły zajmowała teoria tzw. gminowładztwa, odwołująca się do antymonarchicznej wizji ustroju państwa. Charakterystycznym elementem szkoły lelewelowskiej była również tendencja do apologetyki działalności szlachty, zwłaszcza jej republikańskich dążeń politycznych w czasach Rzeczypospolitej Obojga Narodów.

Przedstawiciele szkoły starali się rekonstruować pierwotny ustrój Polski, wskazując na pierwotną wspólnotę gminną, podejmującą decyzje przy udziale wszystkich wolnych obywateli (pierwotny republikanizm).