W odbiorniku dochodzące impulsy elektryczne pobudzają elektromagnes, który dociska przesuwającą się papierową taśmę do pisaka. Pisak ma formę obracającej się z prędkością 60 obr/s spirali (ślimaka). Przy każdym obrocie jest zapisywana jedna kolumna przekazywanego obrazu. Tak więc prędkość transmisji przekracza 8,5 znaku na sekundę. Według współczesnego mianownictwa określić to można jako 420 bit/s. Istniejące linie telegraficzne były więc wystarczające do transmisji danych przy pomocy hellschreibera.
Dekodowanie i korekta błędów W przypadku, gdy nadajnik i odbiornik nie są ze sobą zsynchronizowane, jedynym następstwem jest to że, litery są drukowane skośnie, pozostają jednak nadal czytelne. Kolejnym elementem zwiększającym bezpieczeństwo przekazu jest jednoczesne drukowanie znaków dwa razy (jeden pod drugim). Plik:Hellschreiber-schriftbild.gif
W tej analogowej metodzie transmisji nie ma zastosowania żadna metoda w ścisłym tego słowa znaczeniu korekty błędów. Znaki są dzięki naturalnej redundancji rozpoznawane przez czytającego.