Przywódcy organizacji polonijnych znaleźli wspólny język z KNAPP i na wielkim kongresie Polonii w Buffalo w czerwcu 1944, w którym wzięło udział dwa i pół tysiąca delegatów i delegatek różnych organizacji, powołano do życia Kongres Polonii Amerykańskiej.
Zadaniem nowej organizacji miało być wpływanie na rząd Stanów Zjednoczonych, by prowadził politykę korzystną dla narodu polskiego i przekonywanie opinii publicznej, że obrona niepodległości Polski jest zgodna z amerykańską racją stanu. Na prezesa KPA został wybrany Karol Rozmarek, od 1939 r. prezes największej organizacji emigracyjnej – Związku Narodowego Polskiego. Rozmarek był pierwszym prezesem ZNP urodzonym w Ameryce (w Wilkes Barre, w stanie Pensylwania).
W atmosferze panującej wówczas w Ameryce, postulaty Polonii administracja Roosevelta uważała za szkodliwe dla wysiłku wojennego. Rozmarek zaraz po kongresie w Buffalo rozpoczął starania o przyjęcie go przez prezydenta Franklina D. Roosevelta. Odpowiadano mu odmownie. Dopiero w październiku, wobec zbliżających się wyborów, w których Roosevelt kandydował na bezprecedensową czwartą kadencję, doszło do wizyty delegacji Kongresu Polonii Amerykańskiej w Białym Domu. Wielka mapa Polski w granicach z 1939 zawieszona na ścianie za biurkiem prezydenta miała sugerować, że Roosevelt uznaje wschodnie granice Polski.