Brygada Przeciwpancerna „Wolna Ukraina” (, ukr. ) – związek taktyczny Wehrmachtu, a następnie Ukraińskiej Armii Narodowej, złożony w większości z Ukraińców, pod koniec II wojny światowej.

Powstanie i organizacja brygady Brygadę rozpoczęto formować 25 lutego 1945 pod Berlinem, kiedy ze stolicy III Rzeszy przybyło pierwszych 500 ukraińskich ochotników. Byli wśród nich robotnicy przymusowi oraz dezerterzy z berlińskiej straży pożarnej. Wkrótce został utworzony 1 batalion (kureń), składający się z trzech kompanii (sotni) – sotni podoficerskiej, pododdziałów karabinów maszynowych i moździerzy. Sotnia dzieliła się na pięć rojów po 21 żołnierzy.

Pod koniec marca 1945 formowanie Brygady zakończono. Powstały trzy bataliony (kurenie), kureń artylerii przeciwpancernej i pododdziały służb. Na jej czele stanął płk Petro Diaczenko, były dowódca Legionu Wołyńskiego, zaś funkcję szefa sztabu objął mjr Wołodymyr Hładych. Poszczególne jej kompanie (sotnie) składały się z mieszkańców poszczególnych geograficznych regionów Ukrainy. W 4. sotni było też 32 byłych członków UPA. 80% żołnierzy pochodziło ze wschodniej Ukrainy. Brakowało ukraińskich oficerów kadrowych, dlatego wiele funkcji oficerskich zostało obsadzonych przez podoficerów. Około 15% żołnierzy Brygady stanowili Niemcy (wchodzący w skład pododdziałów technicznych).