Słoweński Narodowy Komitet Bezpieczeństwa (słoweń. Slovenski Narodni Varnostni Zbor, SNVZ) – słoweńska ochotnicza formacja zbrojna podczas II wojny światowej.

W listopadzie 1943 r. gauleiter Rainer podjął decyzję sformowania w regionie Primorje słoweńskiej jednostki domobrany, która byłaby podporządkowana wyższemu dowódcy SS i policji w Lublanie i Trieście. Formalnie utworzono ją 12 listopada rozkazem SS-Gruppenführera Odilo Globocnika pod nazwą Slovenski Narodni Varnostni Zbor. Na jej czele stanął płk Anton Kokalj ze Słoweńskiej Domobrany. Głównym zadaniem SNVZ było zabezpieczenie porządku w regionie Primorje i prowadzenie antykomunistycznej propagandy. Początkowo rekrutacja szła bardzo opornie, do stycznia 1944 r. do formacji wstąpiło jedynie ponad 100 ludzi. Pułkownik A. Kokajl zażądał pomocy od Słoweńskiej Domobrany, co przyniosło dalszych ochotników. Podjęto też własne działania propagandowe. SNVZ składał się z rot, które dzieliły się na čety. W oddziałach mówiono po słoweńsku. Zaopatrzenie zapewniali Niemcy. W lutym płk A. Kokajl zorganizował w Trieście swój sztab, który składał się z następujących komórek: Oddział Propagandowy – kpt. Ignacij Kunstelj, Oddział Ekonomiczny – mjr France Cokan, Oddział Zwiadowczy – kpt. Jože Majce, Oddział Operacyjny – por.