Każdy batalion składał się z czterech kompanii strzeleckich i jednej kompanii broni ciężkiej. W większych miastach działała miejska policja. Ogółem SNVZ liczył wówczas ok. 1,8 tys. ludzi, w tym ok. 80 oficerów i ok. 200 podoficerów. Nosili oni włoskie mundury, na czapkach i ramionach znajdowały się odznaki Słoweńskiej Samoobrony. Uzbrojeni byli w broń pozostałą po włoskich oddziałach okupacyjnych.
Pod koniec października 1944 r. płk A. Kokalj powołał spośród dotychczasowych batalionów SNVZ 1 Słoweński Pułk Uderzeniowy (1. Slovenski udarni polk), samemu stając na jego czele. Sztab funkcjonował w Postojnie, poza jego oddziałem operacyjnym, który pozostał w Trieście. W rzeczywistości poszczególne bataliony działały osobno.
Oddziały SNVZ w ciągu 1944 i 1945 r. brały udział w kilku większych organizowanych przez Niemców operacjach antypartyzanckich na obszarze Słowenii. Z reguły ochraniały linie kolejowe, drogi, mosty itp. Do walk z partyzantami używano specjalnie sformowanej z części oddziałów Kampfgruppe "Ajdovščina". Pod koniec kwietnia 1945 r.