Ukraińscy Wolni Kozacy (ukr. Вільні козакі, niem. Ukrainische Freie Kosaken) – ochotnicza formacja zbrojna złożona z ukraińskich Kozaków podczas II wojny światowej.
Niewiele wiadomo o tej formacji. Została ona powołana w 1942 r. przez nowo mianowanego atamana Ukraińskiego Wolnego Kozactwa, gen. Mychajłę Omelianowycza-Pawlenkę. Szefem sztabu został Iwan Capko. Weszły w jej skład różne kozackie jednostki, które działały wcześniej w szeregach ukraińskiej policji pomocniczej i batalionów Schutzmannschaften. Ukraińscy Wolni Kozacy nawiązywali do tradycji Wolnego Kozactwa z okresu hetmanatu Pawło Skoropadskiego z lat 1917–1918. Ich komenda główna mieściła się w Niemczech. Początkowo tworzono oddziały złożone z Kozaków na obszarze północno-zachodniej Ukrainy, a następnie na całym okupowanym obszarze. Najbardziej aktywne były w rejonie miejscowości Owrucz, Korosteń, Zwiahel, Żytomierz, Winnica, Radomyśl, zwalczając głównie komunistyczną partyzantkę. W Zwiahlu znajdowało się miejscowe dowództwo formacji. Ich liczebność osiągnęła około 10 tysięcy ludzi.