James Berkeley (ur. 1679, zm. 17 sierpnia 1736 w zamku Aubigny we Francji) – brytyjski arystokrata i wojskowy, syn Charlesa Berkeleya, 2. hrabiego Berkeley i Elizabeth Noel, córki 3. wicehrabiego Campden.
W 1701 r. został kapitanem Royal Navy. W tym samym roku został członkiem Izby Gmin z okręgu Gloucester i zasiadał tam do 1702 r. Brał udział w bitwie pod Málagą 13 sierpnia 1704 r., dowodząc HMS Boyne. Na podstawie „writ of acceleration” otrzymał w 1705 r. jeden z ojcowskich tytułów (barona Berkeley) i zasiadł w Izbie Lordów. W 1706 r. objął dowodzenie nad HMS St George. Brał udział w operacjach na Morzu Śródziemnym. W październiku 1707 r. wracał do Anglii w oddziale pod dowództwem sir Cloudesleya Shovella i był świadkiem zatonięcia kilku okrętów tej grupy niedaleko Scilly 23 października 1707 r., gdzie zginęło 1400 marynarzy. Niedługo później otrzymał rangę wiceadmirała floty niebieskiej. Berkeley działał następnie na kanale La Manche. W kwietniu 1709 r. odbił z rąk Francuzów HMS Bristol, ale okręt zatonął niedługo później. W listopadzie został wiceadmirałem floty czerwonej.