W 1921 został prałatem archidiakonem, a w 1931 dziekanem kapituły lubelskiej.
W latach 30. XX w., korzystając z przyjaźni z papieżem Piusem XI i mając w związku z tym duże wpływy w Watykanie, usiłował uniemożliwiać nominację ambasadora II RP przy Stolicy Świętej, a jego zaufanym posłańcem i poplecznikiem w tej materii był ks. Popławski.
Zaznaczył się działalnością na polu literacko-naukowym. W 1897 wydał w Warszawie Przechadzki po Jerozolimie. W ramach swych badań historycznych publikował Metryki kościoła parafii św. Jana Chrzciciela w Warszawie 1583–1797 r. („Miesięcznik Heraldyczny” VII. 1914). W 1933 opracował i wydał w Ossolineum we Lwowie piąte wydanie książki Moje Wspomnienia ks. Aleksandra Jełowickiego. Współpracował także z „Tygodnikiem Ilustrowanym”, „Kroniką Rodzinną”, „Przeglądem Katolickim”, „Wielką encyklopedią ilustrowaną” oraz „Encyklopedią” ks. ChełmickiegoM.P. z 1919 r. nr 1 Kronika polityczno-społeczna. Nowy biskup polski, s. 2..
Na mocy jego testamentu Muzeum Narodowe w Warszawie otrzymało 240 przedmiotów obejmujących obrazy, porcelanę, szafy gdańskie itp. Swoją bibliotekę ofiarował Katolickiemu Uniwersytetowi Lubelskiemu. Wykonawcą testamentu była siostra biskupa, Paula z Jełowickich Mańkowska.
Przypisy