W wieku siedemnastu lat NHØP dostał propozycję gry w orkiestrze Counta Basiego, którą był zmuszony odrzucić, głównie z powodu swojego wieku, ale także zamiaru ukończenia studiów.

Instynktowne zrozumienie frazy jazzowej przez Pedersena oraz jego niesamowite wyczucie harmonii pozwoliły mu wpasować się w zaskakującą ilość różnorodnych stylów, nawet w tak awangardowe jak te Archiego Sheppa i Alberta Aylera, z którymi również występował. Jednakże jak bardzo daleko nie odchodziłby od głównego nurtu jazzu w kierunku tych mniej konwencjonalnych, to właśnie w tym klasycznym czuł się najlepiej. Między 1964 a 1982, oraz okazjonalnie później, był członkiem Big Bandu Duńskiego Radia, jednej z najlepszych orkiestr jazzowych w Europie. W 1993 roku nagrał z nią album Ambiance, na którym jego niezwykłą technikę słychać w całej okazałości. Zasłynął ze swojej metody grania wszystkimi czterema palcami prawej ręki na kontrabasie (pizzicato), która umożliwiła mu wykonywanie bardzo szybkich przejść bez poświęcania jakości dźwięku. Pomimo iż używał wzmacniacza, zawsze jego dźwiękowi towarzyszył głęboki, drewniany pogłos.