antykwa: krój pierwszej aldyńskiej antykwy, zyskał miano Bembo, od nazwiska autora dzieła, które pierwszy raz tłoczono tą czcionką. Były to litery wyprostowane, o nieznacznej, wyrównanej różnicy dużych i małych znaków, o wyrazistym i czytelnym oczku, o subtelnym reliefie (cieniowaniu grubości linii liter), o zaokrąglonych szeryfach, precyzyjnie dopracowane w szczegółach z dokładnym wyważeniem proporcji poszczególnych elementów. W 1499 r. Griffo przygotował nowy wytworny krój antykwy, który Aldo wykorzystał do druku Hypnotomachię Poliphii – stąd jego nazwa Poliphilus.
kursywa – cursiva Aldina: lekko pochyła antykwa.
Kunszt drukarski Aldus stosował najczęściej format 8°, dbał o estetykę druku, zerwał z zasadą oprawy średniowieczną modą w deskę i skórę. Powierzał oprawę introligatorom nawiązującym do wzorów islamskich. Były to raczej oprawy w niegrubą, dobrze wyprawioną skórę, usztywnioną tekturą z makulatury drukarskiej. Grzbiety opraw nie były wypukłe, ale płaskie dzięki zastosowaniu specjalnych węzłów, tzw. łańcuszkowych, przy szyciu arkuszy. Fizyczną zaletą opraw była lekkość, a więc większa praktyczność i poręczność.