W 1939 zbiory obejmowały 145 tys. książek, 1000 rękopisów, 12 tys. rycin, 2800 atlasów i map oraz 20 tys. kopii dokumentów dotyczących historii Polski z archiwów angielskich i francuskich. Ponadto znajdował się tam zbiór czasopism, fotografii, medali i monetMarek Żukow-Karczewski, Biblioteka przy Quai d’Orléans, „Życie Literackie”, 2 IV 1989 r., nr 13 (1932), s. 4.. Podczas II wojny światowej najcenniejszą część zbiorów ewakuowano do: Biblioteki Uniwersyteckiej i Biblioteki Miejskiej w Tuluzie, Biblioteki Miejskiej w Pau (potem do Biblioteki Uniwersyteckiej w Montpellier), Senlis (departament Oise), rządowego Biura Celów Wojny, posiadłości Henriego de Montforta w La Flèche i zamku w Montrésor, a pozostałe skonfiskowali Niemcy. Wywieźli oni w 1940 roku 766 skrzyń ze zbiorami do Berlina. W 1944 roku trafiły one do Budziszyna, a skąd do Neugersdorf w Saksonii. Ponieważ zbiory znalazły się w radzieckiej strefie okupacyjnej w 1945 roku przewieziono je do Biblioteki Narodowej w Warszawie. 12 lipca 1947 roku wysłano je koleją do Paryża. Zbiory odnalezione w latach 50. XX wieku trafiły do Muzeum Literatury. Z przedwojennego zasobu do Biblioteki Polskiej wróciło tylko 40% zbiorów, 30% oddano jako depozyt do Muzeum Literatury im. A. Mickiewicza w Warszawie, a pozostałe 30% nie odnaleziono.