Historia chrześcijaństwa w Estonii Wiara w Jezusa Chrystusa pojawiła się w Estonii po podbiciu tych ziem przez sprzymierzone wojska ryskiego zakonu kawalerów mieczowych i duńskiego króla Waldemara II Zwycięskiego w 1218 roku. Zapoczątkowany w XV w. ruch reformacyjny z łatwością przyjął się na ziemiach nad Zatoką Ryską i Fińską, które w tym okresie znajdowały się w strefie wpływów niemieckich. Większość Estończyków przyjęła wówczas protestantyzm. W 1700 roku kraj ten dostał się pod panowanie rosyjskie. Rozszerzyło się wówczas w Estonii chrześcijaństwo obrządku wschodniego. 2 lutego 1920 Estonia uzyskała niepodległość. 4 lata później, 1 listopada 1924 r. papież Pius XI erygował administraturę apostolską w Estonii. Pierwszym jej ordynariuszem (w latach 1924–1931) został abp Antonio Zecchini SJ. Jego następcami byli ks., następnie od 1936 abp Eduard Profittlich SJ (w latach 1931–1942, Niemiec), który zginął w sowieckim łagrze w Kirowie 22 lutego 1942 (w dniu 6 września 2025 r. odbyła się w Tallinie jego beatyfikacja), abp Justo Mullor García (w latach 1992–1997, Hiszpan), abp Erwin Josef Ender (w latach 1997–2001, Niemiec), abp Peter Zurbriggen (w latach 2001–2005, Szwajcar), bp Philippe Jourdan (od 2005, Francuz). 10 września 1993 Republikę Estońską odwiedził papież Jan Paweł II by wspomóc rozwijający się Kościół estoński.